Tijd reizen

Nu bonk ouder wordt realiseer ik me steeds meer het bijzondere gegeven van tijd. Er ontstaan voor mij tijd- cirkels en spiralen.

Ik zal het proberen uit te leggen:
Hij is inmiddels de leeftijd die ik me eigenlijk ergens nog voel, bijna 18. Ik denk dat veel mensen van binnen een ankerleeftijd hebben waarin ze uitkristalliseerden. De kern in zwart wit van hun zijn uitkristalliseerden waar we vervolgens in de loop van onze jaren alleen wat nuances en grijstinten aan toe voegen.
Nu Bonk op de leeftijd komt/is waar ik me kristalliseerde,om het zo even te noemen, kom ik dus in een soort tijdsconflict met mezelf. Mijn kind wordt mijn kernleeftijd dus even oud maar ik ben ook feitelijk zijn moeder en ouder.

Hierdoor ben ik soms opeens die blauwdruk kwijt en verdwaal in een beeld van het arche type van ‘moeder’ zijn. Zoals deze eigenlijk in mijn hoofd gegrift staat door het beeld wat ik had toen ik achttien was van mijn eigen moeder. Tegelijkertijd voel ik mij niet anders dan zo’n 30 jaar geleden en ben ik dus net zo 18 als hij ( bijna is). Hier schakel ik dan ook dagelijks tussen.
Tijd als vluchtig gegeven.
Doordat zijn leven zo concreet en tastbaar is vermengd het met de gekristalliseerde blauwdruk van mijzelf.
Ik kan me goed voorstellen dat we vrienden waren geworden,geweest als deze, voor nu parallelle tijd, echte gelijke tijd was geweest.
Het doet me realiseren hoe vreemd het gegeven mens en tijd is. Hoe vreemd een leven werkt. En hoe lichaam en ziel, of hoe je het ook wil noemen zulke verschillende gegevens zijn.
Waar het lichaam van punt a naar b reist en als verpakking concreet schade oploopt, heeft de ziel of geest ( hoe je het wil noemen) het vermogen rond te reizen in de verschillende tijden en is nauwelijks gebonden of onderhevig aan een vast gegeven of concrete schade.
De lineaire weg van het lichaam fungeert voor de geest als een soort markeringen, ankerpunten voor de gedachten die je door je leven had maar zijn tegelijkertijd ook maar beperkte tijdsaanduidingen want ook door die jaren heen was je vaak niet concreet in tijd en plaats aanwezig bij die ankerpunten maar weet je soms wel door die ankerpunten waar je heen reisde in geest. Sporen als dromen die je daar vond. Grote en kleine in-kervingen van je ziel. Wonderlijk mooi gegeven als je er even stil bij kunt staan. Tijd in die andere zin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.