Hiep hiep hoera!!

Een paar jaar geleden was ik voor het eerst mentrix van een klas middelbare scholieren. Een hele leuke eerste jaars havo/vwo klas op een school in Almere. Wat ouders zich vaak niet realiseren is dat een mentor heel veel gaat houden van hun kinderen. Je leert ze kennen in al hun kwetsbaarheden, ziet ze hun eerste stappen doen in de grote boze middelbare school wereld en bespreekt de kleine en grote problemen van deze harde schoolwereld, en soms de thuiswereld, met ze. Ze worden een klein beetje ook jouw kindjes.
Op de eerste ouderavond sprak ik de ouders van mijn leerlingen voor het eerst. Er was maar kort tijd aangezien ik op deze avond alle 28 paar ouders zou spreken. Toch was het prettig om even te zien en horen uit wat voor een nest ze kwamen, mijn kinderen.
Die avond ontmoette ik voor het eerst de ouders van B.. Beiden tegen de 50 en breed lachs. Ze waren zonder B. gekomen . Dat had een reden bleek. Moeder had helder blauwe ogen, glimlachte en boog naar me toe, ze rook zoet en fris, de vader schoof vertrouwd een hand op haar smalle rug, ‘ik ben ziek’ zei ze, ‘een paar jaar geleden werd er baarmoederhalskanker bij me geconstateerd. Ik ben toen behandeld en de afgelopen jaren leek het goed te gaan. We hadden hoop maar nu is het terug.’ Ze keek me met haar helderblauwe ogen aan en gaf me de ruimte om haar woorden een plek te geven. ‘We willen dat je dit weet. B. en zijn broers weten alles. Ze bespreken open wat er aan de hand is. We hopen dat je B. hier op school een beetje in de gaten kan houden’. Ik ademde in, schoof mijn handen open naar hen en wist niet meer te zeggen dan ‘jeetje’. ‘Ze glimlachte en zei Ja, zo is het. Sorry dat we je er zo mee overvallen.’
Het gesprek wat volgde was open en intiem. In de korte tijd die we spraken raakten ze me diep. Ze maakten grapjes, betrokken me zonder me echt te belasten. Wisten een luchtigheid in dit grote verhaal te houden.
Bij het weggaan zag ik hoe haar tengere rug zich strekte, hoe ze kracht uitstraalde, een kracht die ik nu, met terugwerkende kracht, nog meer waardeer, nu ik weet hoeveel daarvoor nodig is.
We bespraken de thuissituatie in de klas en B. bleek niet de enige. De leerlingen raakten me diep met de manier waarop ze zo open de pijn en de angst met elkaar deelden die ziekte brengt. Ze zaten in een cirkel, legden hun tienerarmen om B. en elkaar heen op deze vrijdagmiddag in Almere.
Vandaag is mijn zus jarig. 52 wordt ze. Ik denk terug aan deze vrijdagmiddag. Sinds wij te horen kregen hoe de kanker zich verspreidt heeft in haar lichaam is niets meer zeker, alleen vandaag, nu. Nu is ze jarig en dat is zo fijn. Ik dacht deze week na over wat ik haar zou geven en ik realiseerde me dat niets materieels nog waarde heeft. Ik dacht aan Lucebert, dat hij dit begreep en schreef – alles van waarde is weerloos -. Ik dacht aan de cirkel en armen om elkaar heen. Ik dacht aan hoe een van de leerlingen heel wijs vroeg aan B., ‘wat kunnen wij als klas voor je doen? Wat kunnen wij je geven?’ En dat hij zei ‘gewoon, doe maar gewoon, ik vind het fijn als ik er niet de hele tijd over na hoef te denken en hier met jullie kan lachen. Vooral lachen.’
Vandaag is mijn zus jarig! En ik verheug me op het feestje vanmiddag, in het zitten in een cirkel, in armen om elkaar en samen lachen.