Toen ik tien was…

Vandaag zei Leloup terwijl ze het laatste stukje brood in haar mond stopte ‘ik hoop dat we niet nog meer technologie hebben als ik ouder ben. Ik vind het namelijk zo, zoals het nu is, precies goed en meer lijkt me niet fijn.’
De avond ervoor had ze een programma op televisie gekeken waarin ze het hadden gehad over mogelijke toekomstige uitvindingen.

Ik bedacht me dat wat zij nu vanzelfsprekend vindt en goed, de mobiel, het internet, social media, vloggen, Snapchat etc. zo anders was dan toen ik tien was. Ik vond de vaste telefoon, de telefooncel voor als je niet thuis was en de drie zenders op televisie, precies goed.
Uiteindelijk ben je dan kennelijk toch een kind van je tijd. Het enige wat niet verandert is de levenscirkel die zich herhaalt. Ook zij zal later, zoals ze nu al voorspelt, denken ‘toen ik tien was…’
Maar zegt dat dan eigenlijk iets over de tijd? Zegt het iets over beter of slechter? Of zegt het eigenlijk alleen maar iets over onszelf?

Lees verder Toen ik tien was…

liefdesverklaring

Kreeg een hele lieve liefdesverklaring vanavond :
De maandagavond bereid ik leloup altijd even voor op de dinsdagochtend zodat ze niet dramatisch huilend achter me aan rent in de vroege donkerte, overvallen door het onverwachte afscheid.
(Ja, de genen voor heftige emoties en drama zijn goed doorgegeven)

Want ook al probeer ik iedere keer weer zo zacht mogelijk het huis uit te sluipen, ze hoort me vaak toch.

Ik: ‘ik moet morgen weer heel vroeg werken weet je nog, dus ik ben al weg als je wakker wordt’
Leloup: ‘oh ja……dan moet je me wakker maken als jij wakker wordt’
Ik: ‘nee dat is geen goed idee’
Leloup: ‘waarom niet?’
Ik: ‘omdat je, je slaap hard nodig hebt liefje’.’
Met een vastberaden blik kijkt ze me aan, slaat haar armpjes over elkaar en zegt….
‘ik heb mijn slaap niet hard nodig!
ik heb jou hard nodig!’