De scholen Odyssee

Leloup, mijn dochter, is 10 dat wisten jullie misschien al. Vorige week zijn we gestart met het bezoeken van scholen ook al zit ze nog maar in groep 7. Je kunt deze klus niet in 1 jaar klaren dus is het gemeengoed in Amsterdam om te starten in groep 7 met deze odyssee.
Het systeem om op een middelbare school toegelaten te worden was 6 jaar geleden bij Bonk al niet makkelijk, toen moest je uit alle scholen er 1 kiezen, daar schreef je je voor in, om vervolgens te moeten afwachten of je niet uitgeloot werd door de grote boze loot-computer. Zo ja, dan was er een tweede ronde met wat achteraf schooltjes mogelijk of een plaatsing op een school buiten Amsterdam. Niet leuk.
Nu is het allemaal niet veel beter geworden naar mijn idee, al zegt men van wel, nu bekijk je zoveel mogelijk scholen en maakt een top 15, jawel een top 15! Ook nu gaat de computer er daarna weer mee aan de haal en probeert iedereen te plaatsen op een zo hoog mogelijk geplaatste school van je keuze. Dit zou moeten leiden tot een plaatsing in je top 5. Natuurlijk lukt dit niet altijd smaalt de info van het net maar het is een streven en volgens hen vinden de meeste kinderen uiteindelijk wel ergens hun plek.
Kinderen zijn flexibel dus dat zal ongetwijfeld gebeuren en ik weet ook geen beter systeem maar paradoxaal voelt het wel.
Ik weet niet waar te beginnen, laat staan dat Leloup dit kan. Je bezoekt scholen, weegt zorgvuldig de voors en tegens af en bouwt straks een top 15. Natuurlijk verbind ze haar hart aan een aantal van de scholen en wil ze uiteindelijk eigenlijk alleen maar naar die ene school, zo gaat dat. Ik voel me ook een verrader als ik haar steeds vraag om alle voors en tegens af te wegen terwijl ik weet dat ik haar daarmee dieper in haar keuze trek, die waarschijnlijk dus van weinig waarde zal zijn. Wat leer ik haar daarmee denk ik terwijl we de geëxalteerd open dagen bezoeken in de opgeleukte scholen.
Zou ik haar hier niet beter buiten kunnen houden? Een eigen top 15 maken [als het dan toch moet] en haar vervolgens, na de loting, vertellen dat het de leukste school is geworden ongeacht of dit dan de 1e, 5e of 10e plaats is?
Of zal ik haar helpen haar positieve gedachten te sterken, haar magisch denken stimuleren, door te vertellen dat de uitslag van deze computer loting alleen maar het juiste op kan leveren. Dat je altijd komt waar je moet zijn. Zou dat haar start niet vele malen leuker maken? Uiteindelijk is het leven toch wat je er zelf van maakt en waar je het niet zelf kan bepalen is een positieve insteek vaak de enige goede overlevingsstrategie.
Terwijl ik dit schrijf huppelt ze vrolijk met een vriendin langs me naar de keuken. Ik hoor haar zeggen ‘kom we gaan naar de vliegzaal, jullie hebben vandaag vliegles, leg jullie toverstaffen neer en we beginnen met een radslag’
Is denk dat ik op zoek ga naar dat muurtje op het station, ik weet zeker dat het er is als je goed zoekt, het muurtje waar je doorheen kunt rennen, je in een trein kunt stappen naar de leukste school die er bestaat. Je onderweg snoepjes kunt kopen die je laten brullen als een leeuw of als een stoomlocomotief en waar iedereen in de coupe, vanzelfsprekend, zijn huisdier bij zich heeft. Een school waar je vrienden kunt worden met draken en de juiste toverspreuken leert om te overleven in deze wereld. Een school waar je leert vliegen.
Dat lijkt me bij nader inzien het beste plan.
 
 
 
 
 
 
Expectation is the root of all heartache [william Shakespeare]
 
 
 
 

Doe is normaal joh

Maar het gevaarlijke is dat zo stapvoets, voor veel mensen onzichtbaar, het allemaal steeds normaler wordt. Nog niet zo lang geleden was het een hoog goed als je de beschaafdheid had om rekening te houden met elkaars persoonlijke voorkeuren en eigenaardigheden, van hoofddoekjes en religie tot roken of een seksuele voorkeur.

Inmiddels zijn we langzaam verschoven naar ongeschreven nieuwe sociale regeltjes en wetten, naar het zogenaamde recht om te mogen eisen dat een ander rekening houdt met een algemeen heersende norm die steeds minder eigenaardigheden en anders zijn toestaat, datgene wat de meerderheid ‘normaal’ vindt. Gesteund door het internet en deze nieuwe regeltjes mogen we met zijn allen opeens politieman spelen en elkaar veroordelen.

En we vinden dat, vooral dat, steeds normaler in plaats van de geweldige schoonheid en kracht van diversiteit en de beschaafdheid om rekening te houden met elkaar.

 

 

liefdesverklaring

Kreeg een hele lieve liefdesverklaring vanavond :
De maandagavond bereid ik leloup altijd even voor op de dinsdagochtend zodat ze niet dramatisch huilend achter me aan rent in de vroege donkerte, overvallen door het onverwachte afscheid.
(Ja, de genen voor heftige emoties en drama zijn goed doorgegeven)

Want ook al probeer ik iedere keer weer zo zacht mogelijk het huis uit te sluipen, ze hoort me vaak toch.

Ik: ‘ik moet morgen weer heel vroeg werken weet je nog, dus ik ben al weg als je wakker wordt’
Leloup: ‘oh ja……dan moet je me wakker maken als jij wakker wordt’
Ik: ‘nee dat is geen goed idee’
Leloup: ‘waarom niet?’
Ik: ‘omdat je, je slaap hard nodig hebt liefje’.’
Met een vastberaden blik kijkt ze me aan, slaat haar armpjes over elkaar en zegt….
‘ik heb mijn slaap niet hard nodig!
ik heb jou hard nodig!’

Wolkenjacht

[Voor Tessa]

Vandaag vertrokken we

weer
op wolkenjacht
donker gepakt boven onze armen
die
om hart
om haar
een schild
voor foute woorden
welke we geen oren wilden geven
niet te vertrouwen
de inhoud die we ervan bezworen
gekruiste vingers
zonder resultaat

Het is er

weer
nu
ons bataljon
van moedige krijgers
noodgedwongen paraat
met stok en zwaard met nieuwe moed
want
Wij zijn niet bang
Wij zijn niet bang
Wij zijn niet bang
samen worden wij

de wind
de storm
die jouw luchten schoont
en klaart
Wij zijn niet bang
Wij zijn niet bang