Rorschach

In de vroege ochtend als alles nog schemert
en niemand zich nog waagt aan het ruime sop,
ligt de straat er verscheurd bij,
haar stenen blakerden zwart onder het kruit, een zwarte inktvlek
om in te verdwalen, Rorschach.

De resten papier kleuren rood, geel en groen,
als confetti; iemand sloeg een pinata stuk
op de weg, strooide lege champagne flessen als markeringen,
iemand verloor een oog of misschien wel drie
maar wie maalt daarom in het land der blinden.

De stad slaapt haar roes, alleen de buurman op 1 hoog
strijkt zijn hand langs het gordijn, zoekt kieren
om te kijken vanachter zijn schimmenspel,
een schaduw van te vroege gedachten, uitgeslapen eenzaamheid.
Ik knik en zie zijn hoofd bewegen.

Zie, de duizendknaller staat in flarden wat na te brallen
terwijl mijn hoofd maalt over wat ik vergat.
We zouden moeten vegen,
zo kun je geen feestjes verlaten.

 

 

[bloglovin_button]

 

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.