Het mooiste sinterklaas cadeau

Onze zoon, Bonk,  is vier als we haar halen, het cadeautje van de Sint. Een grijs bolletje wol, meer een pluizig konijntje dan een kat. Het blonde jongetje en het grijze bolletje zijn al vlug onafscheidelijk. Hij noemt haar Madelief en zeult haar overal mee naar toe en zij laat dat toe. Ze is nog zo klein dat we haar niet alleen thuis willen laten dus nemen we haar mee in de trein naar mijn ouders om daar de kerst te vieren. In de trein zit ze wollig, schattig te wezen op het tafeltje tussen de banken terwijl ze gefascineerd naar het voorbijrazende landschap kijkt. Later nemen we haar ook mee op de fiets en stoppen haar dan onder onze jas. Madelief vindt alles best. Zo moeilijk is ze niet.
Ze is nog geen half jaar, en naar ons idee nog nooit krols geweest, als ze zwanger wordt. Veels te klein, een kindje, een kind moedertje. Arme zij. Vader blijkt een stoere vent uit de tuin, ook grijs en van het kaliber Tom O’reilly uit de Aristokatten. Hij sluipt ’s nachts naar binnen en slaapt dan naast zijn zwangere vriendinnetje op de bank. Zo’n 9 weken later kruipt ze bij mij op schoot en wil er niet meer af. Ze vraagt om hulp. Ik begrijp het meteen, herinner me mijn eigen bevalling en blijf bij haar. Lichte paniek staat in haar ogen en ze blijft me aankijken vanaf mijn schoot. Ik aai haar kleine koppie en fluister geruststellend dat het goed komt. Ze vertrouwt me en ik leg haar in het kartonnen doosje met de handdoek. De eerste twee komen er goed uit, een glad zwart langwerpig dingetje met pootjes en een tweede, net zo glad maar nu grijs, bij de derde lijkt ze te moe. Met haar tengere lijfje lukt het haar niet om deze eruit te krijgen. Het 3e kindje hangt half uit haar en blijft daar hangen. Ze geeft op en gaat liggen. Ze hijgt. Het duurt te lang, ik maak me zorgen en besluit haar te helpen, trek lichtjes aan het glibberige lijfje en ook dit poeze-kindje wordt geboren. Maar het lichaampje is stil. Het beweegt niet en zij kijkt er niet naar om. Ze likt de andere twee schoon terwijl deze hoge piepgeluidjes maken. Ik wacht niet, pak een watje, maak het nat en veeg over het kopje van het stille diertje, aai vervolgens drukkend over het kleine lichaampje en het werkt. Het piept. Het ademt. En als door de bliksem getroffen draait Madelief zich om en begint ook hem te likken. Alles is goed.
Al weet ik niet of het ooit echt goed gekomen is met deze laatste. Dit jongetje, haar zoon, hij heeft nog steeds een hoog stemmetje en staat nog iedere ochtend als een kleutertje om kusjes te vragen bij zijn moeder. Beertje hebben we hem genoemd en terwijl zijn zusjes een goed huis vonden is hij gebleven. Inmiddels zijn ze 14 en 13 en half. Moeder en zoon.
Na de bevalling had Madelief het zwaar. Ze was nog maar zo klein en de drie kinderen zogen haar leeg. Als ik foto’s terug kijk van deze tijd zie ik een mager poesje met 3 donderstenen aan haar kleine voetjes. Ik herken haar uitdrukking. De trots maar ook de zwaarte van het beginnend moederschap. Ze was vaak heel erg moe en ik vertroetelde haar. We steriliseerde haar echter ook en met het vertrek van haar dochters, keerde de rust terug in huis. Madelief hield zich bezig met haar zoon, ik met de mijne en onze zoons speelden samen en groeiden samen op. Tot ik een aantal jaren later weer zwanger werd. Ze week niet van mijn zijde, leek te begrijpen wat er gebeurde en nam haar taak serieus, zij zou zorgen dat alles goed ging. Bij de bevalling zat ze op de badrand en hield alles nauwlettend in de gaten. Het ging goed en samen verzorgden we het nieuwe meisje. Als het meisje huilde kwam zij mij luid schreeuwend halen. Bij het verschonen, het badderen en het naar bed brengen, was zij er bij en hield alles nauwlettend in de gaten. En zo groeide het.
Om zeven uur, weet ze, moeten we opstaan en word ik wakker door gekrab aan de slaapkamer deur. Ik wankel slaperig uit bed om de deur voor haar te openen en zij hupt vervolgens op het bed. Snorrend geeft ze ons een klein kusje waarbij haar snorharen me zacht kriebelen. Ik aai haar nog even door haar zachte haren en duw soms mijn neus nog even in haar pluizige buik. Ze ruikt altijd zoet en wollig. Zij snort en ik word wakker. Uit bed volgt ze me naar boven naar de douche. Daar wacht ze op de wasmand tot ik klaar ben. Tussendoor kletsen we. Zij miauwend, ik in mijn taal. We begrijpen elkaar. Als ik klaar ben lopen we samen het gangetje op naar de dichte deuren van de kinderen. Zij is me altijd voor en kijkt me bevestigend aan, de kinderen moeten wakker. Ik open de deur en wek ze zacht, zij geeft ze vast wakker-word-kusjes met haar neusje. Samen gaan we dan naar beneden. Ik geef haar eten en samen begroeten we haar zoon. Als de kinderen naar school gaan staat ze bij de deur. Pas als ze weg zijn gaat ze weer haar eigen gang. Ze weet wanneer ze thuis zullen komen. Zij weet het eerder dan ik. Tot die tijd slaapt ze. Als het te lang stil is in huis wordt ze onrustig en komt al van verre schreeuwend naar beneden om te vragen of er niets aan de hand is, dan gaat ze wachten bij het raam.
S avonds nestelt ze zich bij alle kinderen op de bank, de hare en de mijne. Zij hoort bij ons, zij hoort bij mij. Samen werden we ouder, samen werden we mama. Wij weten wat hier nodig is en hoe het, het beste loopt. Madelief en ik. Ik en Madelief.

Zo bijzonder de vriendschap van een dier. Ik hoop dat ze nog lang bij ons blijft.                                    –

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.