Finished

Aan het strand op Koh Tao werken vooral Birmezen. Ze komen vrijwel allemaal om geld voor thuis te verdienen. Ze zijn de allochtonen van Thailand. Het zijn vaak zachtmoedige mannen en vrouwen, jongens en meisjes, die hard werken. Dat is in ieder geval wat wij tot nu toe zagen.
In Thailand is een baan van sochtends tot savonds laat en zeven dagen per week niet ongewoon. Ze verdienen daarmee vaak niet veel meer dan 7.000 Bath per maand, zo’n 225 Bath per dag (wat omgerekend zo’n 6 a 7 euro is) en kost en inwoning. Één dag per maand zijn ze vrij en één keer per jaar krijgen ze een biertje. Soms, als ze mazzel hebben, betaald hun baas een maand vrij, de tijd om naar huis te gaan, door.
Dit lage loon en de lange dagen werk weerhoudt Tee, Mauo en Aung en de vele andere bijzondere mensen die we tegen kwamen in de eet-tentjes op Koh Tao, er echter niet van om met een brede lach en een groot enthousiasme Leloup over haar haren te aaien, ons te vertellen over hun familie thuis, onvermoeibaar grapjes te maken en zo steeds weer alles als vanzelfsprekend uit de kast te trekken om ons ons welkom te laten voelen.
Zo aten we vaak bij Aung, of beter gezegd bij het strand tentje waar Aung werkt. Aung is een tengere jonge man met donkerbruine ogen, weerbarstig zwart haar en blote voeten. Hij heeft twee t-shirts vertelt hij enthousiast. Voor hij werkt wast hij de één voor de volgende dag en trekt de ander aan. Hij lacht een grote mond witte met bruine tanden vrij als hij het vertelt.
‘S ochtends ontbijten we vaak bij Aung. Met zijn enthousiasme bepaalt hij de ‘mood van de dag’. Hij verwelkomt ons met stralende ogen, lacht en herhaalt onze voorkeuren ‘fres Coffee Yes? Orange jui no suga no wate, Yes?
Als we klaar zijn met eten of als hij iets van de tafel wil opruimen zegt hij ‘sorry, this isse aa youa finished, yes?
Mooier Engels is er niet door alles wat hij met deze beleefd bedoelde zin, en alles onder de woorden door, zegt.
We houden van Koh Tao en missen de sfeer en al de Koh tao’enaren nu al. Juist deze warmte maakt Koh Tao zo fijn.
Waarschijnlijk was dit ook de reden waarom ik vandaag zo moest lachen om Leloups woorden.
We hadden gedoucht, ons gekleed voor de terugreis naar Nederland en de tassen waren dicht. Rick liep al vast vooruit naar de lift van het hotel terwijl hij riep ‘ kijk nog even onder het bed Man, voor de zekerheid’. De deur naar de gang stond open waar Leloup geduldig op me wachtte met een grote tas.
Terwijl ik de rolkoffer tegen het bed plaats en door mijn knieën zak om onder het bed te kijken hoor ik haar vrolijke stemmetje ‘sorry, this isse aa youa finished, yes?.
Ik kijk op en zie haar onschuldige dromerige gezichtje me aankijken. Het was er zichtbaar uitgefloept. Terwijl ik naar haar kijk, zo op mijn knieën, schiet ik in de lach en herhaal ”sorry, this isse aa youa finished, yes? Zij lacht nu ook.
We trekken de tassen zwalkend vab het lachen naar de lift en herhalen ‘sorry, this isse aa youa finished, yes? ‘sorry, this isse aa youa finished, yes? ‘

Sorry, Yes, de vakantie isse aa youa finished, yes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.