Er was eens…

‘s Avonds, als ik binnen stap, omhelst
haar wereld mijn dag. Ze plaatst kusjes
als lichte veertjes en als trofee vangt ze mijn lach.
Ze neemt me mee in haar verhalen, knoopt
haar woorden tot een net. Zo schept ze luchtig,
nieuwe dromen, tot ik zeg: ‘kom, nu naar bed’

Een sprookje zou haar niet misstaan: ik zou
haar gouden haren kronen, het bos
met vogels tooien, de prinses
in haar ontmoeten en de draak voor haar verslaan.

Zo verdwaal ik in verhalen, knoop mijn woorden tot een net.
Schep ik luchtig nieuwe dromen, tot zij zegt:
‘Kom, je bracht me toch naar bed.’

 

 

 

 

 

2 gedachten over “Er was eens…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.