En dat je het daar dan mee moet doen

Om de hoek
lag fluisterend de zondagochtend door de straat, slordig weggevouwen
feestgedruis druipt af, de hoek om. Een T-shirt met korte mouwen
hangt vragend over een gevallen fiets, een half blikje bier bleef achter,
iemand vergat zichzelf.
In zijstraten verstopt het laatste verlangen zich zuchtend achter de gordijnen.
Deuren worden gesloten en huizen werpen hun baljurken uit
nu de straatverlichting dooft. Ze staan met naakte muren,
wachten rillend op de nieuwe dag, dit uur.
En dan ik, nooit zo vroeg hier, wel laat, passeer,
twee onrustige ballonnen
op de stoep, lange draden verloren geluk, blaffen
hun verlatingsangst naar de enkele voorbijganger, naar mij.
Hoor ze roepen ‘hier zijn we, hier is het feestje’,
deinend, vastgeketend aan de stoep. Een omhelzende
5 en 2 verwisselen van plaats.

Ik kijk weg, opzij, in winkelruiten
die op dit uur, zo zonder licht, alleen je spiegelbeeld verkopen
en dat je het daar dan mee moet doen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.