Een wrede stilte

Hier komen we samen. Vraag naar ons. Ze zullen je wijzen waar.
Na de deur neem je de steile trappen, je slaat niet af maar
pas boven blijf je staan.
Daar vind je een ruimte met stille mensen. Ze wachten
met gestreken handen,
op hem, net zoals jij zult doen.
Neem een plaats die vrij is.

Hier is het, hier zal het zijn.
Hier speel je allereerst de nonchalance
met verve
en herhaalt de namen.
Als hij komt zul je het weten.
Hij zal lachen als hij ons ziet, het teken. Het komt goed.
Hij weet tenslotte waarvoor we komen, neemt plaats en
fluistert een naam.
Dat is het teken.

Dan schuiven we woorden
over de bleke tafel en leggen letters in het felle licht.
Ook jij.
We kijken toe hoe hij met zachte handen ontleedt en vraagt
of iemand anders nog wil snijden. Dan zwijgen we vooral, in wrede stilte.
Wij, zorgvuldige vreemden.

Daar zul je ons vinden en weten dit ben jij.

 

 

 

[ode aan de schrijversvakschool]

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.