Een theaterles

Vandaag zei ik; ‘ga maar liggen’ en 20 jongens en meisjes lichamen strekten zich lacherig over de grond.
Onwennig naar wat komen zou, gaven ze zich nog niet gewonnen, half op hun zij of hand in hand.
Ik vertelde ze over adem, over zwaarte, ik haalde ze uit hun dag naar de grond, naar hun lichaam.
De hectiek verdween.
De ruimte werd zo stil.
Zo mooi stil.
Met al die jonge lange lijven en levens.Ze zeiden; ‘jeetje wat ben ik moe’.
Ik zei; ‘ja, logisch’.
Ze zeiden; ‘nu kan ik de les niet meer doen’.
Ik zei; ‘we zien wel’.

Ze stonden op en speelden zooo mooi!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.