De uitnodiging

Nodig me niet uit. Ik zal mezelf verliezen in de complimenten
voor het huis. Van bank en oh het geweldige fornuis. Nee
nodig me niet uit.

Ik zal je maar vervelen, hoe mooi jij daar zo zit tussen al
de verzamelde delen, de keuzes die je maakte voor boek
muziek en kast. Nee, nodig me niet uit.

Ik zal gaan liggen op je vloer, kirrend naar je wit plafond, de lamp
het schilderijtje aan de muur. Ik eet de appels uit je hand
vijl mijn scherpe tanden tot het bot, leg ieder woord terug
naar de grond, laat de koffie koud tot je me hoort –

Nee, nodig me niet uit – hoe je beter niet kunt vragen of ik langskom
in jouw huis, dat er niets blijft, niets van mij – hoe ik oplos
onherkenbaar in de delen waarmee ik me zal voeren aan je – Oh kijk hoe lief je kat –

                                               opgegeten waar jij me lief om hebt gehad.                                                Nee, nodig me niet uit.

Nodig me niet uit.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.