Leren van Buikpijn

Vandaag was mijn meisje thuis met ‘buikpijn’ . Ze is wel vaker een dagje thuis met ‘buikpijn’ of andere vage klachten. Ik kan de bui altijd dagen van tevoren al zien aankomen namelijk – na veel indrukken, veel verschillende dingen op school, thuis en in het weekend of na toetsweken. Langzaam zie ik haar dan vol raken, wat resulteert in steeds meer hangen op de bank.
We verwachten steeds meer van onze kinderen. Ook op het Arte vertelden leerlingen me na het meesterproef project, hoe ze bijna overspannen zijn van alles wat ze moeten, ‘nee, ik ga niet meteen doorstuderen, ik neem een tussenjaar, ik ben zo moe, zo op, ik wil even niet meer moeten leren. Alle docenten zijn gestrest doordat ze zoveel moeten en dat leggen ze vervolgens weer bij ons neer. We moeten zoveel opdrachten af hebben en leren. En daarbij vergeten ze dat alle andere docenten dit ook doen.
Ik heb dit jaar nog niet 1 keer het gevoel gehad dat ik iets op tijd af had. Het is continue vechten tegen de bierkaai. Ik doe niets meer voor mezelf’
Ik vind het erg om dit te horen. Heel erg. De prestatie maatschappij is aan het doldraaien. Overspannen kinderen, overspannen tieners, en we werken er allemaal aan mee; de regering met haar school inspectie en het steeds grotere belang van resultaten, Cito scores en het belang wat wordt gehecht aan zichtbaarheid van de resultaten dmv toetsen, cijfers, leerling volgsystemen etc. Allemaal heel veel werk ook voor de docent. De docent doet er ook aan mee door er weliswaar vaak tegen te zijn maar desondanks er toch in mee te gaan en vervolgens de cijfertjes toch als maatstaf te gebruiken tov de leerling. En dan tenslotte de ouders, die steeds meer belang gaan hechten aan deze zichtbare scores, zelfs als ze eigenlijk al het andere niet meetbare ook heel belangrijk vinden, de getallen sturen en dwingen, zodat ze zowel de docent als hun kind er toch steeds meer mee onder druk zetten.
Allemaal met alle goede bedoelingen maar het kind is de dupe. Want door deze verschuiving zet bijv. menig ouder zijn kind op bijles, durft menig docent en leerkracht niet meer te varen op zijn/haar eigen inzicht en intuïtie over wat belangrijk is voor het kind. Word er doorgejakkerd in de klassen en is de druk hoog en word er toch nóg maar een toets ingegooid om zeker te zijn van hoge eindscores bij Cito of eindexamen. Met als resultaat nog meer gestreste kinderen en ongemotiveerde jongeren.
Zorgelijk.
Vandaag bleef leloup thuis. Toen ik naar mijn werk ging, hing ze moe en lusteloos op de bank. Bij thuiskomst trof ik een getransformeerd meisje aan. Door de ruimte van een lege dag, de lange lege uren, was haar hoofd weer gevuld. Door het huis loopt het meest creatieve meisje dat ik ken. Ze tekent de ene nieuwe creatie na de ander, verkleedt zich en speelt rapunzel in een eigen versie en stelt vragen als ‘wie is eigenlijk Ai Wei Wei?’ En doet vervolgens geïnteresseerd mee aan een gesprek over kunst, kunstenaars, communisme en creëren.
Dit is leloup!
Leloup is geen A/B/C of D, ze is geen cijfer, zelfs geen 10.
Ze is zoveel meer dan er getoetst kan worden maar ze heeft wel de ruimte nodig om zichzelf te mogen blijven.
Erg dat ze daarvoor ‘buikpijn’ moet krijgen in deze maatschappij.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.