Anders is het te koud

  • Gisteren stond ik met Leloup nog vlug even in de Zara voor een outfit voor haar kerstdiner van vanavond op school. Ze groeit hard en de jurkjes van vorig jaar passen niet meer. Op de meisjesafdeling stonden we vervolgens te twijfelen bij een superzacht bolerootje toen ik naast me een mannenstem hoorde ‘wat denk je van dat tule jurkje met die geborduurde bloemetjes en haar zwart fluwelen schoentjes?’ Een andere mannen stem, iets lichter, antwoordde ‘ja mooi maar misschien wat koud’. De eerste ging verder ‘als we dat doen dan is zo’n bolerootje er wel mooi bij, ook wat warmer inderdaad, denk je niet?’
    Ik voelde aan de zachte stof en realiseerde me dat er iets vervreemdends was aan dit gesprek, normaal gesproken hoor je niet zo vlug twee mannen overleggen over dit soort zaken. Nieuwsgierig geworden bleef ik luisteren, waren dit twee vaders die samen nadachten over de outfit van hun dochter? Ik spitste mijn oren.
    Leloup had één van de vestjes gepakt, ‘hmm het is blauw, het lijkt zwart maar is blauw’ zei ik hardop. Leloup keek met me mee en we draaiden het vestje in verschillende hoeken in het licht. Ik voelde de mannen meekijken. ‘Is het blauw?’ zei de ene man tegen de ander. Ook zij pakten een vestje op en bekeken het aandachtig. Nu toch wel heel bewust van de ongewone situatie, keek ik op, twee lange mannen, goed gekleed en met frisse gezichten stonden naast me, onze blikken kruisten elkaar, ze glimlachten met zachte ogen. Twee paar ogen met een zelfde blauw en twee keer een glimlach met een zelfde rust. De één was in de vijftig, schat ik, de ander twintig misschien. Ze leken op elkaar. Vader en zoon.
    Nu een dag later ben ik nog steeds geraakt door de vanzelfsprekendheid waarmee zij overlegden. Hoe zij daar samen op pad een outfit uitzochten voor een klein meisje, misschien het zusje van de jongen. Hoeveel zachtheid en liefde sprak uit hun eigenlijk alledaagse gesprek. Alledaags, ja, de inhoud, maar hoe bijzonder om een vader en zoon dit gesprek te horen voeren. Hoe mooi als voorbeeld van de hedendaagse man maar ook de hedendaagse vader en zoon relatie, of hoe die kennelijk kan zijn. Hoe bijzonder in zijn eenvoud. Hoe warm en samen. Hoe mooi als voorbeeld en hoe hoopvol voor de toekomst zoveel zachtheid en aandacht. Wat fijn om dat als cadeautje te krijgen in de Zara op een doordeweekse dag.

[bloglovin_button]

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.