66 tot 76 tellen per minuut

Het regent buiten. Alleen dat al. Te veel lichtknoppen
moeten ingedrukt om de ochtend te zien.

En dan nog. Een lege botervloot in de schaduwkant
van de keuken – een laatste kans op een volle start –
zwaaien we uit.

In plaats daarvan een choreografie, je kunt het een dans
noemen, een adagio, zoals wij draaien om elkaar
maar dan moet je daar wel zin in hebben.

Zo vloeiend hakkelen deze lichamen niet tussen het koude
koelkastlicht en de warmte van koffie.

                            Even daarvoor droomde ik dat alles mislukte.

                                         Oké ik reed auto, dat was iets, maar hoe
                                         half in de struiken geparkeerd kon ik jou antwoorden
                                         dat ik ook de schoenen vergeten was.

                            Hoe onzinnig om een nacht lang te moeten zoeken
                            naar schoenen om mee te kunnen vertrekken

en dan wakker worden.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.