Om tanden op te breken

Van de dagen die niet lukten
verstoppen we de sporen

de vuile was terug in de trommel
opgewaaid stof onder het kleed

jouw woorden slik ik in, kauw
de mijne in behapbare stukken

voor de kinderen om op te geven
als ze in onze wangen bijten

welke reden braken we in letters
we wilden het misschien te goed

te veel, te precies of, ook wij
bleken feilbaar, ongewild met spijt

ik pel alvast de schellen van hun ogen
leg toekomstige tranen droog

laat ze jaren liever geleden, herinneringen
zoet genoeg om tanden op te breken

Blijven

Je kunt je handen op het
water plaatsen, kijken
hoe het wijkt

Je tenen, benen steken in
de vlakte zodat het omsluit,
en kruipt

Het tot de lippen voelen
stijgen, niets meer horen,
oren vol

water en het laten dat
de vogels fluiten,
en alles buiten,

verloren gaat in
tijd en dat
het zwijgt

De kunst om toch te
blijven, of je daar
dan staat of drijft

 

 

Voor slechtere tijden

ik houd ze achter de hand als troef:
plaatste het zilverwit van ijs
dat ik brak, achter glas
gooide hoge ogen als rariteiten
in potjes zonder deksel
(mochten ze nog groeien)
en van de lichte dagen waar ik me in verloor
tekende ik landschappen met vergezichten
en lijstte ze in
de huid met het kippenvel zette ik op
als een uitgestorven dier
knipte ik uit bewaarde brieven
– aanraken mag –

kom ik leid je rond tot vandaag
de vraag vergeten wordt,
‘Hoe het gaat’